شده و تمام مخارج وى با ما است . ما يك عمو و يك عمه نيز داريم كه عمويمان در تهران زندگى مىكند و داراى پسر و نوه و زندگى مرفهى است و 25 سال است كه از پدرش ( پدربزرگ ) جدا شده و در عرض اين مدت تنها دو بار به خانهء ما آمده و اصلًا پدرش را فراموش كرده است . عمه‌مان هم در شهر ديگرى زندگى مىكند و شوهرش هم در گمرك مىباشد و آن‌ها هم بسيار مرفه و پولدار هستند و داراى دامادى ثروتمند نيز هستند و روىهم‌رفته زندگى خوبى دارند . شرايط ما نيز به صورتى است كه وقت سر و سامان گرفتن هر پنج نفرمان است ، در حالى كه غير از مغازهء كوچكى كه سه نفر برادر در آن كار مىكنيم ، دارايى ديگرى نداريم . ما با پدر بزرگمان صحبت كرديم و با توافق خودش و صلاح‌ديد چند تن از آشنايان ، قرار بر اين شد كه ايشان در قبال 28 سال زحمتى كه مادرمان برايش كشيده و به خصوص 17 سال اخير را كه خانه‌نشين مىباشد ، اين منزل را به مادرمان بدهد تا بعد از مادرمان ، اين خانه به پنج نفر ما تعلق بگيرد . از لحاظ قانونى و محضرى هم تمام بدهىها - اعم از ماليات و عوارض - را پرداخت كرده‌ايم و از آن بابت هم مشكلى نداريم و به لحاظ شرط عمده قرار شده است كه اين خانه را به مادرمان ببخشد و تا آخر عمرش از او مراقبت نماييم . مشكل ما كه استدعاى جوابى سريع و كامل و مثبت بودن جواب را از شما داريم ، اين است كه آيا از لحاظ شرعى هم اين راه مانعى ندارد ؟ و اگر از اين خانه چيزى به پسر و دخترش نرسد ، ايرادى بر اين كار كه تقريباً تعيين سرنوشت ما است نداشته باشد . متشكرم ، خدا حافظ شما و سربازان اسلام و امت اسلام باشد . درود خداوند به شهداى راه اسلام و رزمندگان و با سلام به امام خمينى بسمه تعالى ، شخص ، در حال حيات خود ، مال خودش را به هركس بخواهد مىتواند ببخشد و اگر به كسى بخشيد و تحويل او داد ، ملك او مىشود و بعد از فوت مو هوب له ، به ورثه او مىرسد و ديگران حق ندارند .